Budowa komina wymaga użycia cegieł o nasiąkliwości mniejszej niż trzy procent i o bardzo dużej wytrzymałości (35 MPa). Cegły o takich cechach będą chłonąć tak małą ilość wody, że podczas zamarzania, może ona dosłownie rozsadzić ich strukturę.

Do najlepszych cegieł przeznaczonych do budowy komina należą cegły klinkierowe z powierzchnią szkliwioną, które cechują się największą odpornością na zabrudzenia. Cegły, które nie są szkliwione, impregnujemy za pomocą specjalnego preparatu, który ma za zadanie zmniejszyć ich nasiąkliwość. Do takich należą między innymi: Keranet oraz preparat do impregnacji fasad Tytan marki Sopro.

Gdy stawiamy komin wykorzystując cegłę klinkierową, musimy pamiętać o tym, by dobrze go wyspoinować. Spoiny mają być całkowicie wypełnione. Kształtujemy je na płasko bądź wykorzystując niewielki spadek dachu. Najlepszą zaprawą okaże się tu specjalna zaprawa dedykowana do klinkieru, służąca jednocześnie także do spoinowania. Inne rozwiązanie to murowanie cegieł z klinkieru uwzględniając niepełną spoinę, która zagłębiona ma być względem lica muru maksymalnie na piętnaście milimetrów. Gdy od tego czasu miną dwa tygodnie, wypełnia się spoiny używając zaprawy do spoinowania klinkieru.

Ważne, by pamiętać o tym, by nigdy nie pozostawiać kominów z niewypełnionymi spoinami. W takich zagłębieniach często gromadzi się woda, powodująca po czasie ukruszanie się zaprawy i stałe zawilgocenie.
Popularną cegłę wapienno – piaskową, inaczej zwaną silikatową, stosujemy wyłącznie w przypadku kominów wentylacyjnych (całość lub jedynie część zewnętrzną). Cegieł wapienno- piaskowych po zakończeniu murowania i spoinowania nie trzeba wykańczać dodatkowo. Warto jednak zastosować impregnat (cegły te szybko pochłaniają brud). Popularne preparaty do impregnowania to między innymi Ceresit CT 13 czy Ahydrosil K.

Równie często stosowana jest w przypadku wykańczania kominów (zwłaszcza systemów kominowych prefabrykowanych np. Firend), okładzina z kamienia, klinkieru, ceramiki lub silikatowa. By zamocować taką okładzinę, niezbędna jest zaprawa. Czasem zdarza się również, że producenci zamiast zaprawy stosują specjalne płytki, które do pionowej powierzchni komina mocujemy za pomocą śrub. Płytki takie znajdziemy we wszystkich dostępnych kolorach dachówek.

Obróbka wokół komina

By zapobiec przeciekaniu i degradacji komina w miejscu styku z powierzchnią dachu, należy wykonać dokładną obróbkę. Jest ona najczęściej wykonywana z wykorzystaniem blachy stalowej, miedzianej, z ołowiu czy specjalnej folii dekarskiej. Część producentów sprzedaje elementy do obróbki komina, które są dostosowane do materiału pokryciowego. Bez względu na użyte materiały, montaż obróbki należy wykonać z niezwykłą starannością.

Obróbka pionowych części powinna wynosić co najmniej dziesięć centymetrów. Na jakość obróbki i zarazem jej skuteczność wpływa szczelność łączenia ze ściankami komina.

Obróbki z blachy nie mocujemy do komina na płasko, gdyż takiego rodzaju połączenie trudno jest dobrze uszczelnić. Zmiany temperatury wpływają na to, że blacha będzie się odkształcać, przez co szybko ulegnie zniszczeniu każde uszczelnienie.

Najmocniej narażone na przecieki miejsce komina to krawędź przy kalenicy. W tym bowiem miejscu śnieg oraz woda deszczowa, która spływa po pokryciu dachu najczęściej się gromadzą. Obróbka tego miejsca ma mieć co najmniej dwadzieścia centymetrów długości i przy pokryciu profilowanym należy ją dokładnie uszczelnić na końcu, wykorzystując wkładkę, która zapobiega wwiewaniu śniegu pod pokrycie.